Selenoprotein P Düzeylerinin Yeni Tanı Konmuş Diabetes Mellitus Hastalarında Proteinüri Şiddeti ile İlişkisi

Cahit Uçar, Mustafa Turgut Yildizgoren , MEVLÜT HAKAN GÖKTEPE, Adem Ay , Gürkan Yarbas , Bilal Ilanbey

  • Cahit Uçar: Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi
  • Mustafa Turgut Yildizgoren: KONYA ŞEHİR HASTANESİ
  • MEVLÜT HAKAN GÖKTEPE: Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi
  • Adem Ay: Necmettin Erbakan University, Faculty of Medicine
  • Gürkan Yarbas: Necmettin Erbakan University, Faculty of Medicine
  • Bilal Ilanbey: Kırşehir Ahi Evran University, Faculty of Medicine
  • Year : 2026
  • Vol : 42
  • Issue : 3
  •  Page : 219-223
Amaç: Diyabetik nefropati, kronik böbrek hastalığının ve son dönem böbrek yetmezliğine gidişin önde gelen nedenlerinden biridir. Nefropati şiddeti ile paralellik
gösteren yeni biyobelirteçlerin tanımlanması, risk sınıflandırması ve klinik karar verme süreçlerini geliştirebilir. Bu çalışmanın amacı yeni tanı almış diyabetes mellitus
hastalarında serum selenoprotein P düzeylerinin, böbrek fonksiyon parametreleri ve proteinüri şiddeti ile ilişkisini değerlendirmektir.
Gereç ve Yöntemler: Doksan diyabetes mellitus hastası proteinüri durumlarına göre üç gruba ayrıldı: proteinürisi olmayanlar (n=30), mikroalbüminürisi olanlar
(30–300 mg/g, n=30) ve makroalbüminürisi olanlar (>300 mg/g, n=30). Demografik özellikler, glisemik göstergeler, böbrek fonksiyon testleri ve serum selenoprotein
P konsantrasyonları değerlendirildi.
Bulgular: Selenoprotein P düzeyleri gruplar arasında kademeli olarak artış gösterdi (sırasıyla 1,61 [1,23-2,10], 3,28 [2,79-4,07] and, 7,13 [5,51-8,34], p <0,001).
Proteinüri şiddeti; selenoprotein P (r=0,794, p<0,001), kreatinin (r=0,532, p<0,001) ve HbA1c (r=0,406, p<0,001) ile güçlü pozitif korelasyon, GFR (r=−0,681, p<0,001)
ile ise negatif korelasyon sergiledi.
Sonuç: Artmış selenoprotein P konsantrasyonları, kötüleşen proteinüri ve böbrek fonksiyon bozukluğu ile yakından ilişkilidir ve diyabetik nefropatinin erken
biyobelirteci olma potansiyelini desteklemektedir.
Cite this Article As : Ucar C, Yildizgoren MT, Goktepe MH, Ay A, Yarbas G, Ilanbey B. Association of Selenoprotein P Levels with Proteinuria Severity in Newly Diagnosed Type 2 Diabetes Mellitus. Selcuk Med J 2026;42(3): 219-223

Download Citation: Endnote/Zotero/Mendeley (RIS) RIS File

Download Citation: BibTeX BibTeX File

Conflict of interest : The authors declare that they have no conflict of interest.
This article is published under the CC BY-NC 4.0 license.
Selcuk Medical Journal
2026, Vol. 42 (3)
ISSN: 1017-6616
E-ISSN: 2149-8059
Received : , Accepted : , Published Online :

References

  1. 1. Cade WT. Diabetes-related microvascular and macrovascular diseases in the physical therapy setting. Phys Ther. 2008;88(11):1322-35. doi:10.2522/ptj.20080008
  2. 2. Alicic RZ, Rooney MT, Tuttle KR. Diabetic Kidney Disease: Challenges, Progress, and Possibilities. Clin J Am Soc Nephrol. 2017;12(12):2032-45. doi:10.2215/CJN.11491116
  3. 3. Yang H, Chen Y, He J et al. Advances in the diagnosis of early biomarkers for acute kidney injury: a literature review. BMC Nephrol. 2025;26(1):115. doi:10.1186/s12882-025-04040-3
  4. 4. Glassock RJ. Is the presence of microalbuminuria a relevant marker of kidney disease?. Curr Hypertens Rep. 2010;12(5):364-8. doi:10.1007/s11906-010-0133-3
  5. 5. Thomas MC, Brownlee M, Susztak K et al. Diabetic kidney disease. Nat Rev Dis Primers. 2015;1:15018. doi:10.1038/nrdp.2015.18
  6. 6. Hariharan S, Dharmaraj S. Selenium and selenoproteins: it's role in regulation of inflammation. Inflammopharmacology. 2020;28(3):667-95. doi:10.1007/s10787-020-00690-x
  7. 7. Labunskyy VM, Hatfield DL, Gladyshev VN. Selenoproteins: molecular pathways and physiological roles. Physiol Rev. 2014;94(3):739-77. doi:10.1152/physrev.00039.2013
  8. 8. Jha JC, Banal C, Chow BS et al. Diabetes and Kidney Disease: Role of Oxidative Stress. Antioxid Redox Signal. 2016;25(12):657-84. doi:10.1089/ars.2016.6664
  9. 9. Rocca C, Pasqua T, Boukhzar L et al. Progress in the emerging role of selenoproteins in cardiovascular disease: focus on endoplasmic reticulum-resident selenoproteins. Cell Mol Life Sci. 2019;76(20):3969-85. doi:10.1007/s00018-019-03195-1
  10. 10. Yu SS, Du JL. Current views on selenoprotein S in the pathophysiological processes of diabetes-induced atherosclerosis: potential therapeutics and underlying biomarkers. Diabetol Metab Syndr. 2024;16(1):5. doi:10.1186/s13098-023-01247-y
  11. 11. Bellinger FP, Raman AV, Reeves MA et al. Regulation and function of selenoproteins in human disease. Biochem J. 2009; 422 (1):11-22. doi: 10.1042/BJ20090219.
  12. 12. Valencia WM, Florez H. How to prevent the microvascular complications of type 2 diabetes beyond glucose control. BMJ. 2017;356:i6505. doi:10.1136/bmj.i6505
  13. 13. Nakatani S, Ishimura E, Naganuma T et al. Poor glycemic control and decreased renal function are associated with increased intrarenal RAS activity in Type 2 diabetes mellitus. Diabetes Res Clin Pract. 2014;105(1):40-6. doi:10.1016/j.diabres.2014.04.019
  14. 14. Muthukumar A, Badawy L, Mangelis A et al. HbA1c variability is independently associated with progression of diabetic kidney disease in an urban multi-ethnic cohort of people with type 1 diabetes. Diabetologia. 2024;67(9):1955-61. doi:10.1007/s00125-024-06197-2
  15. 15. Yang SJ, Hwang SY, Choi HY et al. Serum selenoprotein P levels in patients with type 2 diabetes and prediabetes: implications for insulin resistance, inflammation, and atherosclerosis. J Clin Endocrinol Metab. 2011;96(8):E1325-E1329. doi:10.1210/jc.2011-0620
Figure 1.
Figure 1.
Figure 2.
Figure 2.