ÜÇÜNCÜ BASAMAK BİR MERKEZDE ELEKTROMİYOGRAFİ İSTEMLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

Amaç: Elektrodiagnostik çalışmalar, sinir iletim çalışmaları ve iğne elektromiyografiyi kapsar. Artan sağlık maliyetleriyle birlikte, kliniklerden gelen ön tanı ve tanı uyumları önemli ölçüde ilgi çekmiş ve çalışmalara konu olmuştur. Çalışmamızın amacı, kliniğimizde sinir iletim çalışmaları ve iğne elektromiyografi istem nedenleri ile bu istemlerin sonuçlarının tutarlılığının karşılaştırılması ve bulguların elektromiyografi istem nedenlerini değerlendiren eski çalışmalarla karşılaştırılmasıdır.
Hastalar ve Yöntem: Bu çalışmada, laboratuvarımızda 2 yıllık süre içinde elektrodiagnostik incelemeler yapılan 590 kadın ve 549 erkekten oluşan toplam 1136 hasta verisi çalışmaya dahil edildi. Bu veriler geriye dönük incelenip bulgular demografik özellikler, istem nedenleri, sonuçlar, gönderen klinikler ve tanısal uyumları açısından sorgulanmıştır.
Bulgular: Elektromiyografik incelemeler ile yapılan istemlerin yaklaşık %60'ında patolojik sonuçlara ulaşıldığı görülmektedir. En çok istenen ön tanılar sırasıyla polinöropati ve tuzak nöropatilerdir. Tuzak nöropati istemlerinin çoğu Ortopedi kliniği (%60), polinöropati istemlerinin çoğu Nöroloji ve İç Hastalıkları klinikleri tarafından yapılmıştır. Olguların yarısından fazlasında sonuçlar patolojik raporlanmıştır. İstem nedenleri ve son tanı uyumu %44.8 olarak saptanmıştır. Ön tanı ve tanı uyumluluğuna bakıldığında, tuzak nöropati ön tanısıyla yapılan istemlerde Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon kliniğinde bu uyum en yüksek olup, %42 oranında ön tanıtanı uyumu izlenmiştir. İstem nedeni ve tanı uyumsuzluğu çoklu ön tanılarda önemli ölçüde yüksek bulunmuştur.
Sonuç: Elektromiyografinin teşhis ve tedavideki yararı, istenen ön tanı ve istem yapan klinikle yakından ilişkilidir. Elektromiyografi istem nedenleri ve son tanı uyumları öngörülebilir.
Anahtar Kelimeler: Nörolojik tanısal teknik, sinir iletim çalışması, elektromiyografi, üçüncü basamak merkez